Wścieklizna - droga szerzenia

miejsca przyjazne psom miejsca przyjazne psom
Rezerwuar zarazków stanowią zarówno ssaki dzikie, jak i domowe.

Z pierwszej grupy wymienić należy: lisy, jenoty, borsuki, nietoperze i inne zwierzęta mięsożerne, a także gryzonie i zajęczaki.

Grupa ta ma obecnie największe znaczenie w rozprzestrzenianiu choroby.
Do drugiej natomiast należą: psy i koty.
Druga grupa miała pierwotnie duże znaczenie, lecz obecnie ze względu na masowe szczepienia zwierząt domowych zagrożenie jest niewielkie.

W krajach tropikalnych Ameryki Południowej i Środkowej wścieklizna może być rozprzestrzeniana również przez żywiące się krwią zwierząt nietoperze z rodziny wampirów.

Do zakażenia (zwierząt lub człowieka) dochodzi na drodze kontaktu bezpośredniego ? przez pokąsanie, oślinienie lub zanieczyszczenie mózgiem chorego zwierzęcia uszkodzonej skóry. Możliwe jest, choć u człowieka rzadkie, zakażenie na drodze powietrznej (kropelkowej i pyłowej) aerozolem odchodów nietoperzy w jaskiniach.
Zdarzają się także zakażenia laboratoryjne drogą wziewną, przezspojówkową lub przezśluzówkową.
Do wystąpienia choroby dochodzi u około 15-20% wystawionych na kontakt ? szczególnie osobników pogryzionych na pysku/twarzy, szyi, klatce piersiowej lub pokąsanych głęboko.

Odnotowano także infekcje przez przeszczepienie organów (rogówka) od zmarłych dawców z nierozpoznaną wścieklizną.

Nie opisano przeniesienia drogą pokarmową.

Chorobę cechuje długi okres utajenia średnio od 1 do 3 miesięcy ? skrajnie od 10 dni do ponad roku.

Chory człowiek jest także zakaźny dla otoczenia.

Wirus znajduje się głównie w jego centralnym układzie nerwowym, ślinie i skórze, a w mniejszym stopniu także w łzach i soku trzustkowym. Źródło: https://pl.wikipedia.org/wiki/W%C5%9Bcieklizna

O udomowieniu psa

Początki udomowienia psa szacuje się na ok.

17-12 tys.

lat temu11, był on używany przez myśliwych z Syberii, pojawia się też w Palestynie oraz w Iraku. Do najstarszych ośrodków udomowienia psa zaliczyć można obszary Europy, gdzie znaleziono najstarsze szczątki tego zwierzęcia, czyli rejony Danii, Niemiec i Anglii, a także odkrycia z okolic Izraela, Iranu, Japonii, czy Turcji. Odkryto także, że na terenach Idaho, w Stanach Zjednoczonych 10000 lat temu także żył przedstawiciel psa domowego. Współczesne prace archeologiczne prowadzone w jaskini Goyet na terenie Belgii odkryły pozostałości szkieletu psa pochodzące sprzed 31 tysięcy lat. Odkrycie weryfikuje dotychczasowe poglądy na temat czasu i miejsca udomowienia psa i wskazuje ludzi z kultury oryniackiej jako pierwszych hodowców tych zwierząt. Wykorzystywano je do transportowania zwierzyny łownej oraz do jej wytropienia. Analiza izotopowa pozostałości kostnych pozwala określić z pewnym prawdopodobieństwem, że pierwsze udomowione psy wyglądem były zbliżone najbardziej do współczesnych husky syberyjskich, były jednak od nich większe12. Althaus wyróżnił cztery fazy w procesie domestykacji psa: faza symbiozy, w której zarówno wilk (odpadki żywieniowe) jak i człowiek (czujność wilka ostrzegająca przed zbliżającym się niebezpieczeństwem) czerpią korzyści z współistnienia. faza zacieśnienia więzów z człowiekiem, stopniowe blokowanie dostępu do zwierząt dziko żyjących. faza świadomej selekcji hodowlanej na potrzeby człowieka. faza hodowli psa ze względu na jego eksterier.Źródło: https://pl.wikipedia.org/wiki/Pies_domowy#Historia_i_udomowienie_psa

Zmysły psa

Najważniejszym zmysłem dla psa jest węch.
Zaczyna się nim posługiwać już jako ślepe szczenię. Psy poddane odpowiednim szkoleniom wspomagają służby mundurowe w tropieniu i rozpoznawaniu przestępców na podstawie śladów zapachowych zostawionych na miejscu, w którym tamci przebywali.
Proces oswajania nowego, młodego psa z nowym właścicielem można przyspieszyć, kładąc mu na legowisko odzież przesyconą zapachem właściciela.

Bardzo często zdarza się, że pies podczas nieobecności swego pana kładzie się na jego odzieży. Wzrok ? wzrok psa jest słabszy niż człowieka, a objawia się to mniejszą zdolnością spostrzegania przedmiotów czy osób nieruchomych.

Pies za to dobrze sobie radzi w słabym świetle (wspomagając się zmysłem węchu i słuchu).

Rasa psa determinuje nie tylko siłę wzroku, lecz także zmysł węchu, słuchu oraz dotyku. Słuch ? zmysł słuchu w hierarchii psa stoi za węchem i przed wzrokiem.

Zasięg słuchu jest większy w porównaniu ze słuchem człowieka.

Większa czułość słuchu może powodować, że dźwięki o silnym natężeniu będą wywoływały u niego ból.

Przyjęto, że psy o uszach stojących lepiej słyszą od kłapouchych. Dotyk ? wrażenia dotykowe pies odbiera całą powierzchnią ciała. Najważniejsze są dla niego włosy czuciowe (wąsy) nad oczami oraz pod dolną wargą.

Wąsy te zwane wibryssami są długie i sztywne.

Nie wolno ich strzyc. Smak ? wrażenia smakowe są uzależnione od wrażeń węchowych.

Zmysł ten nie ma dla psa znaczenia w odbieraniu wrażeń otaczającego świata5.Źródło: https://pl.wikipedia.org/wiki/Pies_domowy.
Dodane: 29-09-2016 09:30

Tagi: psy z psem wakacje podróże

Widok do druku:

miejsca przyjazne psom